La me’ ‘igna             

 

 

 

Mill’aggju lacatu chi’ lu córi

immez’a l’oldini laurati,

a chissi traci pintati

d’ůmmidu lintóri

e pŕmpana pulpurina

siccata a lu sóli d’austu.

Lu nuscu di lu mustu

in chissu laccu culmu,

li cupi lacati a imbuffŕ

a li primm’ei

e lu lentu ciucchittŕ

di la suppressa

chi ancóra piů si strigni,

chena pressa,

come l’ammentu

illi pinsamenti méi.

Mill’aggju lacatu chi’ lu córi

sutt’a li castagni

ch’aggj’aůtu cumpagni

da cand’éru minóri

e undi ancóra cůrrini

infatt’a lu ‘inticciólu

li bóci e li canti

d’antichi binnenni

misciati a lu pumŕ

caldu e gustósu

di la sabba illu paggjólu.   

Mill’aggju lacatu chi’ lu córi

und’č stata la mé’ ‘ita

e undi miss’č aultita

la brama chi abŕ móri

com’e chista stasgioni

chi in cumprě si chjudi

e veni mancu la luci

appianu appianu

ill’asettu d’un dumani

chi cunnoschia,

dilicatu,

un altu branu.