La me’ ‘igna
Mill’aggju lacatu chi’ lu córi
immez’a l’oldini laurati,
a chissi traci pintati
d’ůmmidu lintóri
e pŕmpana pulpurina
siccata a lu sóli d’austu.
Lu nuscu di lu mustu
in chissu laccu culmu,
li cupi lacati a imbuffŕ
a li primm’ei
e lu lentu ciucchittŕ
di la suppressa
chi ancóra piů si strigni,
chena pressa,
come l’ammentu
illi pinsamenti méi.
Mill’aggju lacatu chi’ lu córi
sutt’a li castagni
ch’aggj’aůtu cumpagni
da cand’éru minóri
e undi ancóra cůrrini
infatt’a lu ‘inticciólu
li bóci e li canti
d’antichi binnenni
misciati a lu pumŕ
caldu e gustósu
di la sabba illu paggjólu.
Mill’aggju lacatu chi’ lu córi
und’č stata la mé’ ‘ita
e undi miss’č aultita
la brama chi abŕ móri
com’e chista stasgioni
chi in cumprě si chjudi
e veni mancu la luci
appianu appianu
ill’asettu d’un dumani
chi cunnoschia,
dilicatu,
un altu branu.