Béntu 'e sentiméntu

L'osselvo componzende,

cun peràulas tramadas,

sestende su tagliu                                                 

che sartu cun fìlos de pratta.           

Ispeccìttos in punta 'e tiva,

e a cuddu biccu sas ojos

pònnen fattu sa pinna,

chi inciuppende dai 'ena surgiva

lassa sa tratta

in su lindòre intattu de unu fogliu.

E milli 'oltas

fùrrian'insègus cuddas ojos

infatt’a su rìtoccu,

insertende acconzinzos

che pintore cun pinzellu

pro dare lughe a su sentidu,

gjusta misura, su colore pius bellu.

Gasìe nàsche su contadu,

o rima dulche pro s'amada,

e sighid'a iscurrìre cudda manu

che un'alvada,

chi sùlcia terra 'ona

pronta a rezziere semenzas de vita

dai chie, compudendes'in su coro,

che limpida funtana

mustra sa cara pius sinzera

de su retrattu sou,

pro ispalghe sonos intro naschìdas,

chi cheren fagher bettu

in su sentimentu,

che bentu ‘e tramuntana,

che abba in terras sididas.

 

Alberto Lentinu 23/04/2004