Béntu 'e sentiméntu
L'osselvo componzende,
cun peràulas tramadas,
sestende su tagliu
che sartu cun fìlos de pratta.
Ispeccìttos in punta 'e tiva,
e a cuddu biccu sas ojos
pònnen fattu sa pinna,
chi inciuppende dai 'ena surgiva
lassa sa tratta
in su lindòre intattu de unu fogliu.
E milli 'oltas
fùrrian'insègus cuddas ojos
infatt’a su rìtoccu,
insertende acconzinzos
che pintore cun pinzellu
pro dare lughe a su sentidu,
gjusta misura, su colore pius bellu.
Gasìe nàsche su contadu,
o rima dulche pro s'amada,
e sighid'a iscurrìre cudda manu
che un'alvada,
chi sùlcia terra 'ona
pronta a rezziere semenzas de vita
dai chie, compudendes'in su coro,
che limpida funtana
mustra sa cara pius sinzera
de su retrattu sou,
pro ispalghe sonos intro naschìdas,
chi cheren fagher bettu
in su sentimentu,
che bentu ‘e tramuntana,
che abba in terras sididas.
Alberto Lentinu 23/04/2004