Bedda tutti l’aggrai…
(A l'amanti: fammi di tuttu, ma no m'esse infideli)
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
Di la manéra tràttami chi voi;
mùstrati ‘ngratta, mustrati crudéli.
Tulmenti inventa, inventa peni nói,
presentami amalgura, dammi féli,
basta chi sempri in ditti, e fatti tói
no sìi falza, no sìi infidéli,
chi di li zéli fin’a lu murì
è affannu e dulóri mancu grai.
Bedda, tutti l’aggrai aggju a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
In cuntìnuu maltìriu dì e notti
tènimi in vita, vinci li tirani,
acciòttami, chi décu chissi acciotti
cun gustu riciì da li tó’ mani,
d’un tradimentu sempri chi rimotti
da lu mé’ córi li spini sarani
li chi sani ‘ngannà sólu e fingì
falzi si, veri amanti no so’ mai.
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
Bindatu da lu géniu, e da l’affettu
Chi ti prufessu di ciéca passioni,
da te disgusti e tirannìi accettu
cun gustu, fóra trampi e finzioni:
dulci, s’è tóiu, m’è dugna dispettu,
candu no sia una tradizioni;
palchì s’upponi chissu pruzzidì
a l’amori sinzéru, a l’amistai.
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
Candu ti trattu be trattami mali,
nècami dugna solta di faóri,
àbbrimi, bedda, cun duru pugnali
lu pettu, no tuccà però lu córi
undi sé’ tu impressa tal’e cali
comu sé’ fatta pal mani d’amóri
tantu rigóri possu risistì,
basta chi no mi mustri falzitai.
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
Sempri, a leggji d’amóri, un tradimentu
cunveni di timì più di la molti,
palchì si so’ li tradimenti centu,
più di murì si pena centu ‘olti:
pal ca’ bè ama no si da tulmentu
più crudéli, più bàlbaru, più folti
di l’alti tolti no ni po’ timì
un’appassiunata ‘ulintai.
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
Chi no ti pari, chi a lu córi arréa
chidda gran pena subbr’a dugna pena
chi cunsisti in chi candu se’ più méa,
senza sapé palchì, ti fai angena;
e in vidé, candu la crédu intréa,
d’amori fatt’è a pezzi la catena?
Appena possu in chistu riflittì
senza suspiri, làgrimi, e dismai.
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.
In chi cunsisti eddunca la finesa
ch’è preccisa tra dui bon’amanti,
si no d’un sodu amori in la filmesa,
e in mustrassi un’a l’altu custanti?
Chi pena, a ca’ vó be, la liciresa
no darà chi ca’ vendi amóri a tanti?
Pena bastanti è chista pal muì
fin’a li pétri, duri a la pietai.
Bedda, tutti l’aggrai aggj’a suffrì,
chi pói fammi, fóra infideltai.